Mijn autobiografische zoektocht naar visuele verhalen en het narratief van mijn lichaam brengen in de serie Fragmentées een eerbetoon aan Feline Minne en Francesca Woodman. Het zijn zelfportretten die vertellen over lijf, huid en geheugen als consoliderende blauwdrukken van troost.

Schipperen tussen vasthouden en loslaten, tussen verleden en toekomst, tussen heel zijn en gebroken voelen.

Naakt zijn is waarheid. Elke lijn op mijn huid vertelt een verhaal. Ik leg alles bloot om met onzekerheden om te gaan, portretteer mijn lichaam om acceptatie een plek te geven. Mezelf naakt manifesteren is mijn manier om mijn huid, mijn buik, mijn altijd aanwezige omhulsel een nieuw verhaal te geven. Het is een visueel onderzoek dat al zes jaar loopt en blijft lopen.

Het blijft frustrerend hoe visuele narratieven rondom lichamen steeds opnieuw onder vuur liggen. De onevenredige verhouding tussen vrouwen die afgebeeld worden en vrouwen die zelf creëren, is nog altijd een probleem. Overal ter wereld, en ook hier, blijft de strijd voor gelijkheid een onverminderde noodzaak. Vrijheid is niet vanzelfsprekend; niet voor vrouwen, niet voor moeders, en al helemaal niet voor degenen die zich buiten de vooraf aangelegde paden bewegen. In die context sta ik stil bij mijn eigen reis: 

de vrouw die ik was, de vrouw die ik ben geworden, de vrouw die mij tot moeder maakte.

Gefragmenteerde eerste stappen in bekende en onbekende landschappen. Fragmentées is een ode aan alle vrouwen die zich herkennen in deze koers. Aan zij die liefhebben, rouwen, herbeginnen. Aan degenen die verbrijzelden en weer vergroeien. Aan zij die zichzelf terug op het spoor zijn, ondanks alles. A la recherche du temps à venir. Wordt vervolgd. Want leven is doorgaan wanneer de spelregels vervagen door erosie.